Aranka Reeuwijk coacht sinds ruim 6 jaar mensen die ontdekt hebben dat ze alleengeboren tweeling zijn. Zelf heeft ze deze weg ook bewandeld en vanuit haar ervaring en expertise helpt ze mensen om weer ‘in het leven te stappen’. Wij spraken Aranka over persoonlijke missie en haar lidmaatschap van De Geboortenis.

Het ontdekken dat je alleengeboren tweeling bent, is meestal het gevolg van een heel lange zoektocht voor mensen. Via bijvoorbeeld een vitamine B12-tekort en via HSP (hooggevoeligheid) komen ze al googelend uit bij een lijst met kenmerken van alleengeboren tweelingen, waar ze zich vaak direct enorm in herkennen. Via deze weg komen ze bij mij en/of de stichting terecht.

Zelf heb ik die weg ook bewandeld. Ik liep ook met een vitamine B12-tekort en kwam via een HSP-groep uit op het stuk alleengeboren tweelingen. Iemand vroeg aan mij, ‘heb je hier wel eens naar gekeken?’ Eerst voelde ik weerstand, maar toen ik me begon in te lezen viel alles voor mij op zijn plek. In mijn werk probeer ik middels vragen een onderscheid te maken tussen eeneiige en twee-eiige tweelingen. Dit is heel belangrijk voor de behandeling.”  

Wie is jouw doelgroep, en hoe help jij deze mensen?

“De meeste mensen die bij mij komen, zijn al hun hele leven aan het zoeken. Ze ervaren veel innerlijke onrust, hebben soms al het label autisme, borderline, ADHD of ADD gekregen, en ze voelen zich op zielsniveau ongelooflijk eenzaam. Ik help ze om dat op te lossen en in hun eigen leven te stappen.

Omdat tegenwoordig al vroeg een echo kan worden gemaakt, kan steeds sneller worden ontdekt of een kindje eigenlijk deel uitmaakt van een tweeling. Het zijn dan ook steeds vaker ouders van alleengeboren tweelingen die contact opnemen met mij, omdat ze hier goed mee om willen gaan.

Ik werk nu nog niet met kleine kinderen, maar ik kan die kinderen vaak wel helpen via de ouders. Wat je vaak ziet bij kleine kindjes is dat het huilbaby’s worden, of juist kindjes die heel apathisch in de wieg liggen. Als een soort shock. Ze willen huidcontact maar ook weer niet, zijn sterk gehecht aan een knuffel of speen en raken compleet in paniek als deze weg is. Ze gaan op iets latere leeftijd tegen zichzelf praten, althans zo lijkt het voor de buitenwereld, maar vaak hebben ze een manier gevonden om toch met hun overleden tweelingbroertje of -zusje te communiceren. Verjaardagen en feestdagen zijn moeilijk, omdat ze altijd het gevoel hebben dat er iemand mist. Ze kunnen moeite hebben met afscheid nemen en bijvoorbeeld thuis een verschrikkelijke troep van hun kamer maken omdat ze geen afscheid kunnen nemen van spulletjes. Kortom, er zijn veel signalen die er bij kinderen op kunnen wijzen dat ze een gemis voelen. Maar ook bij pubers openbaart het zich, bijvoorbeeld als ze hun tweelingbroer of -zus gaan zoeken in een partner, en zich daardoor gaan afvragen of ze misschien homoseksueel of lesbisch zijn. Als je je als ouder bewust bent van de impact die dit trauma kan hebben, dan kun je er anders mee omgaan. Dan kun je meer bewustzijn en begrip tonen.    

Mensen die bij mij zijn geweest voor een coachingstraject ervaren daarna over het algemeen veel meer rust. Ze hebben echt het gevoel dat ze in het leven kunnen stappen. Ook fysiek gaat het beter: ze gaan van chronische vermoeidheid en andere fysieke klachten, waar artsen niets mee konden, naar veel meer energie en meer rust. Een Amerikaanse collega van mij, die dit jaar spreekt op ons congres, zegt: “Het bewijs zit in de behandeling.” Mensen zeggen soms, bewijs maar eens dat het zo is. Dat je echt een alleengeboren tweeling bent. Maar als dat niet zo is, dan slaat de behandeling ook niet aan.’”

Hoe ga jij te werk?

“Ik bied een heel kort coachingstraject: meestal zie ik mensen maar 1 keer. Van tevoren vullen ze een intakeformulier in, zodat ik al een goed beeld heb van waar ze staan. Bij de meesten staat het water ze al behoorlijk aan de lippen, en is de wil om te veranderen heel groot. Het zijn tenslotte vaak mensen die hun hele leven al aan het zoeken zijn. Omdat ik zelf heel doelgericht en efficiënt te werk ga, kunnen we hier dan ook gelijk mee aan de slag.

Ik werk daarbij heel veel met familie-opstellingen en bepaal of mensen in hun eigen energie staan. Negen van de tien keer is dat niet zo, en zijn ze zwakker, onzekerder of minder zichtbaar dan ze eigenlijk zouden mogen zijn. Daar gaan we dan aan werken, ik zet mensen als het ware letterlijk op hun plek. Dat klinkt heel simpel, maar het is een zwaar en emotioneel proces.”

Waarom voel jij je aangetrokken tot De Geboortenis?

“Ik ken de bestuursleden van De Geboortenis al lang, bovendien woon ik ook in Zutphen. Op een gegeven moment werd er een event georganiseerd, Birth Day, en toen dacht ik: ‘Ja, dit past op een bepaalde manier ook bij mijn plaatje. Het klopt gewoon.’ Ik draag ze een warm hart toe, en vanuit die gedeelde visie zie ik ook wel voor me dat onze stichtingen misschien meer kunnen gaan samenwerken. Al die eilandjes zijn leuk en aardig, maar als je de krachten bundelt kun je veel meer bereiken. Kijk alleen al naar subsidies!”

Wat heeft het lidmaatschap jou tot nu toe gebracht?

“Ik heb een aantal interessante mensen ontmoet. Het is een mooi netwerk, dat nog veel mooier en groter mag worden wat mij betreft. Ik heb via De Geboortenis onder andere Anna Verwaal leren kennen, die nu komt spreken op mijn congres.”

Welke toekomstdroom heb jij voor je praktijk?

“Mijn toekomstdroom is best wel groot! Mijn grote wens is echt een fysieke plek waar mensen kunnen komen en de juiste hulp kunnen krijgen, maar die tegelijkertijd een opleidingsplek is voor hulpverleners. Klik om te TweetenMijn grote wens is echt een fysieke plek waar mensen kunnen komen en de juiste hulp kunnen krijgen, maar die tegelijkertijd een opleidingsplek is voor hulpverleners. Waar alleengeboren tweelingen heen kunnen voor steun. Zoals De Geboortenis een gebouw wil realiseren waar vrouwen (en partners) kunnen komen voor alles wat te maken heeft met zwangerschap en geboorte. Daar pas ik op een bepaalde manier wel in, gezien veel kinderen worden geboren als deel van een tweeling.

Bizar is dat ik ruim 10 jaar geleden een keer een tekening heb gemaakt van een pand dat ik zou willen, en nu blijkt dat vrijwel een exacte kopie te zijn van het ontwerp voor het Geboortethuis!

Natuurlijk is mijn allergrootste wens dat ik op een gegeven moment niet meer nodig ben, omdat mensen alleengeboren tweelingen serieus nemen en begrijpen wat de impact is. Want ook als een kindje met twee, drie weken zwangerschap zijn tweelinghelft al verliest, heeft dat impact. Dit wordt nog veel te weinig serieus genomen en het zou daarom goed zijn als prenataal tweeling verlies als een serieus trauma wordt erkend.”

Op 21 en 22 juni vindt vanuit de Stichting Alleengeboren Tweelingen Nederland het eerste Nederlandse (deels internationale) congres plaats, over en voor alleengeboren tweelingen. Meer informatie over dit event in Soesterberg is te vinden op https://www.stichtingatn.com/   

Website stichting: https://www.stichtingatn.com/
Website Aranka Reeuwijk: https://www.alleengeborentweelingen.nl/

Schrijf je in voor De Geboortenis Nieuwsbrief en 

blijf op de hoogte van het laatste nieuws

Auteur: Stichting De Geboortenis
Shares

Auteur: Stichting De Geboortenis

Stichting De Geboortenis in Zutphen is er voor alle zwangeren en (wens)ouders. Het Geboorteplatform biedt de zorgprofessional toegang tot informatie over symposia, lezingen, [bij]scholing en andere belangrijke evenementen voor professionals in de geboortezorg. De Geboortenis werkt aan de realisatie van een ecologisch geboortehuis in Zutphen.

   

Pin It on Pinterest

Shares
Share This